Het mooiste verhaal over mijn familie – Nelleke Zandwijk

Geplaatst door:     Tags:  , , ,     Datum geplaatst:  October 25, 2019  |  Geen reacties


October 25, 2019


In de nieuwe roman van Nelleke Zandwijk neemt de scheel-kijkende ik-figuur van middelbare leeftijd, je mee in een verhaal over haar mooiste familie. Haar tweelingzus die geen hoofd- en bijzaken kan onderscheiden, haar Vlaamse zwager die graag in soldatenuniform uit de Tweede Wereldoorlog rondloopt, haar autistische neefje met een voorkeur voor de kleur grijs en Ikea. Een verhaal over haar moeder die met de klusjesman vertrekt naar Twente en over haar overleden vader die ondanks zijn afwezigheid een steeds grotere plek inneemt in de familie.

Iedere tegenslag, groot of klein, lijkt in de ogen van de ik-figuur een grote ramp te worden. De terugkerende ramp is het vitrinekastje met matglazendeurtjes als verjaardagscadeau voor het neefje. Het blijkt een medicijnkastje te zijn, een rampcadeau. Een andere terugkerende ramp op verjaardagen, mislukte kerstdiners en tijdens verhuizingen is de erfenis van hun vader.

Vragen spookten door mijn hoofd tijdens het lezen van dit verhaal. Waarom zijn haar ouders gescheiden en wat is die erfenis? Waarom blijft deze erfenis een rol spelen? Waarom wil ‘de weduwe’ haar en haar tweelingzus niet spreken? Ik wilde graag antwoord op deze vragen, maar het leek alsof ik zelf scheel keek en daarom geen antwoorden kreeg. Gaandeweg wordt hiervan iets duidelijk en na uitlezen van dit verhaal blijken sommige vragen niet meer belangrijk.

Zoals eerder gezegd wordt dit verhaal verteld vanuit een ik-figuur. Zij krijgt in dit verhaal geen naam en komt daardoor niet op de voorgrond te staan. Net zoals haar plaats in de familie, waar zij zich altijd lijkt aan te passen. Ze gunt zichzelf weinig ruimte in de familie. Treffend was de zin die voor mij omschreef hoe haar leven zou moeten voelen: ‘Het was ook geen achterbank, maar een smalle strook niemandsland. Mijn plek voor de komende jaren.’ Dat gevoel geeft haar moeder haar ook. Zij beweert dat zij op de wereld is gekomen om haar zus te helpen. ‘Het is toch frappant, zei mijn moeder, het is dus niet om jou.’

Met humor snijdt Zandwijk onderwerpen aan die onderdeel zijn van het dagelijkse leven. Vijftien anekdotische verhalen lijken één geheel te vormen, maar ik miste samenhang hierin. Persoonlijk vind ik het meer een verhalenbundel met overlappende onderwerpen dan een roman. Tijdens het lezen wist ik niet goed wat ik van het boek moest vinden, maar nu het uit is, vind ik het een mooi verhaal. Het gezin wat Zandwijk beschrijft is enerzijds geen gewoon gezin, anderzijds een gezin zoals vele anderen. ‘Een gevangenis, een bolwerk waar je als buitenstaander niet bij hoort.’ Een bolwerk dat je alleen kent als je er deel van uit maakt en het geeft mij het gevoel dat het allemaal wel goed komt en dat iedereen weleens iets heeft. Zoals de ik-figuur schrijft: ‘Het leven is als fietsen in een tramrail’. Dat gaat, net als het leven, ook niet zonder horten en stoten.

Mijn naam is Irene Bregman en sinds ik kan lezen, lees ik alles wat los en vast zit. Ik lees voornamelijk YA, maar ook boeken binnen andere genres worden verslonden.

Het mooiste verhaal over mijn familie / Nelleke Zandwijk / Uitgeverij Querido / 2018 / 206 blz. / ISBN 9 789021 414508



Bijdrage van:


Op deze plek zullen we regelmatig recensies plaatsen van bezoekers of van recensenten van bevriende websites en tijdschriften. Dat gebeurt soms op uitnodiging, maar heel graag willen we ook plaatsmaken voor spontaan ingeleverde boekbesprekingen. Dus: heb je een goed boek gelezen? Deel je mening (en dus je passie!) met de andere lezers van De Leesfabriek!




Comments Closed