Nieuws

banner_nachtvandeLiteratuur_2016

 

 

 

 

 

Young Adult Literature Festival Amersfoort

Zaterdag 24 september van 14.00 uur tot 18.00 uur. /  St. Aegtenkapel, ’t Zand 37, 3811 GB,  Amersfoort.

Er zijn nog kaarten beschikbaar!

YALfoort16 presenteert een prachtig programma met drie topauteurs: Jenny Han, Laure Eve en Lisa Wiliamson worden op het hoofdpodium geïnterviewd. Daarna spreek je hen zelf in het Schrijverscafé en neem je deel aan diverse creatieve activiteiten. Naast Jenny, Laure en Lisa zijn ook een aantal Nederlandse auteurs in het Schrijverscafé aanwezig: Ingrid Kluvers, Koos Meinderts, Marieke Nijkamp, Micha Meinderts, Erna Sassen en Jennefer Mellink!

     Laure Eve     Lisa Williamson

Laatste nieuws: Ook op YALfoort aanwezig is Alex Gino. Hij schreef ‘George’, een prachtig boek over een jong transgender kind. Met Micha Meinderts en natuurlijk Lisa Williamson hebben we een prachtige line-up rond hetzelfde onderwerp dat de laatste tijd zoveel in de belangstelling staat.

Signeren? In overleg met de uitgevers is besloten dat ook jullie eigen boeken gesigneerd kunnen worden. Yippie!

De creatieve activiteiten zijn ‘Handlettering’, ‘Korte verhalen schrijven’, ‘Flowschrijven’, ‘Cut-up Collage’. Stap in wanneer je wil en krijg 200% inspiratie om zelf aan de slag te gaan! . Stap in wanneer je wil en krijg 200% inspiratie om zelf aan de slag te gaan!

YALfoort heeft ruimte voor 125 bezoekers. Auteurs en lezers willen graag meer ‘quality time’ met elkaar doorbrengen, dat willen dan ook bieden op 24 september! Bereikbare auteurs, tijd voor een praatje en een persoonlijke opdracht in een boek? Dát vind je op YALfoort!

Tickets: Er zijn nog kaarten (à 15 euro per stuk) beschikbaar voor YALfoort, maar vanaf vandaag zijn die niet meer per bank te reserveren en te betalen. Mail naar info@deleesfabriek.nl en reserveer je kaart(en) voor zaterdag a.s. Vermeld daarbij je naam en telefoonnummer. Je ontvangt dan een bevestigingsmail van De Leesfabriek met een toegangsnummer. Print deze uit en neem hem mee naar YALfoort. Dan kun je aan de zaal je toegangskaart(en) afrekenen.

Programma

13.30 uur: Inloop

14.00 uur: De Leesfabriek gaat open: YALfoort begint!

14.05 uur: Boekpresentatie van “Het Boekendagboek” van Caroline Cracco

14.20 uur: Valérie Vaes stelt in een snel vragenrondje de Nederlandse auteurs voor.

14.50 uur: Korte pauze

15.00 uur: Nanouk Meijer interviewt Laure Eve, Jenny Han en Lisa Williamson

16.00 uur: Korte pauze

16.15 uur: Het Schrijverscafé gaat van start, signeren, foto´s, gesprekken met alle auteurs

In de Bovenzaal starten de creatieve schrijfactiviteiten: ‘Handlettering’, ‘Korte verhalen schrijven’, ‘Flowschrijven’, ‘Cut-up Collage’. Stap in wanneer je wil en krijg 200% inspiratie om zelf aan de slag te gaan!

Bezoek de BookSwap, lees wat fragmenten bij de Wall of Books, koop een paar ontbrekende boeken voor je eigen boekenkast of een paar leuke bookish items, spreek eindelijk die andere gekke heerlijke lezers!!!

18.00 uur: Einde programma, get your GoodyBag!

YALfoort valt samen met De Nacht van de Literatuur in Amersfoort. In de St. Aegtenkapel wordt diezelfde avond een mooi programma georganiseerd rond Auke Hulst, Maurits de Bruijn en Renske Jonkman. Blijf ná YALfoort dus vooral even hangen in Amersfoort en neem ook dát programma mee!

Ingrid KluversErna Sassen

????????????????????????????????????

Koos Meinderts

Micha Meinderts

Jennefer Mellink 2 Alex Gino

 

 

 

 

Caroline Cracco

 

 

 

 

 

 

________________________________________________________________________________________

Bloggersbijeenkomst bij Uitgeverij Overamstel

Hallo lieve lezers, speciaal voor jullie is deze post lekker in het Nederlands geschreven! Gisteren ben ik, Nanouk, namelijk bij Uitgeverij Moon geweest, op uitnodiging, om met hen en andere bloggers te praten over hun boeken, hun plannen en niet te vergeten social media. Ik vond het een ontzettend leuke middag. Hieronder kun je lezen wat we gedaan hebben en waar we over gepraat hebben!

YA Meet UP

boekenkast-overamstel

 

 

 

 

 

 

De uitgeverij zit in een groot, ruim gebouw van Overamstel, waar Moon ook onder valt. Het was lekker weer gisteren, maar doordat er een metrostation was afgesloten, was het gebouw lastig(er) te bereiken. Eenmaal binnen loop je tegen een MEGA grote boekenkast aan! Check hier de foto van IHeartBooks. We werden rechts in een soort vergaderzaal gebracht, waarna er mensen werden voorgesteld, waaronder de uitgeefster zelf. Na een voorstelrondje (onderaan de pagina een lijst van aanwezige bloggers), met een lekker kopje thee en een koekje, begon de ‘vergadering’. Een hele gezellig, dat wel.

Gayle Forman
Het eerste onderwerp waar we over gepraat hebben is auteur Gayle Forman. Zij heeft het boek If I Stay geschreven, in het Nederlands dus Als Ik Blijf, die kort geleden ook verfilmd is. Ik heb het boek gelezen en de film gezien, en durf te zeggen dat ik best wel fan ben van Gayle Forman! Als Ik Blijf heeft ook al een vervolg, Wacht op mij, die ik helaas nog niet gelezen heb. Uitgeverij Moon heeft daar een prachtige editie van uitgegeven. Ik raad jullie aan om beide boeken te kopen en te lezen, je zult meegesleept worden in een prachtig verhaal. Daarnaast hebben we ook nog gesproken over Hier Was Ik, het nieuwste boek van Gayle Forman. En ook die heeft weer een prachtige cover, uitgegeven bij Moon!

Als ik blijfHier was ikWacht op mij

 

 

 

 

 

 

 

 

Covers
We hebben nog een tijd over covers gepraat, en vroegen ons af WAT nou precies verkoopt. Wat trekt de doelgroep van Young Adult lezers nu aan? Koop jij het boek omdat er een foto van een persoon op staat, koop jij het om de neonkleur of vind je de grafische designs juist gaver? Wij zullen binnenkort even een poll aanmaken, wij zijn erg benieuwd!

Social Media
Pff, social media, dat kennen we onderhand toch wel? Maar wat maakt dat nou zo goed? Waarom volg jij een bepaald persoon op Twitter? Volg snel @MoonYoungAdult om erachter te komen hoe zij deze social media strategie gaan toepassen!

Voorjaar
Whaaaa, wat gaat er precies in het voorjaar gebeuren? Ik vind het spannend! Ik kan jullie in ieder geval beloven dat het allemaal erg goed klonk en dat er leuke dingen gaan gebeuren in het voorjaar. Nieuwe titel? JAZEKER! Hou deze uitgeverij dus goed in de gaten, want ze willen een slag gaan slaan binnen het YA veld! (Yeey, nog meer YA boeken!)

Sally Green
Hebben jullie de boeken van Sally Green al gelezen? Ik heb deel 1 al een tijdje in de kast staan, en kreeg gisteren deel 2 mee in mijn goodie bag (dit gaat over de Half Bad/Half Zwart trilogie). Ik heb er hele goede dingen over gehoord en Moon is van plan om binnenkort ook het derde en laatste deel van deze trilogie te gaan uitgeven. Ik ben benieuwd 🙂

Als afsluiting hebben we nog gebabbeld over wat boekbloggers betekenen voor uitgevers en hoe wij er voor kunnen zorgen dat zo veel mogelijk young adults in Nederland plezier kunnen beleven aan lezen. Spread the booklove! Uitgeverij Moon staat te trappelen om een mooi plekje te krijgen in de YA wereld in Nederland, en wij als bloggers die gisteren aanwezig waren, staan 100% achter hun plannen. Hoe meer YA boeken, hoe beter toch?

Na afloop hebben we een goodiebag gekregen van Sophie Kinsella, Niet Te Filmen, met daarin een zonnebril, een DVD van City of Bones en een boek naar keuze (Half Wild in mijn geval). Moon Uitgeverij stond open voor suggesties en was heel geïnteresseerd in onze ideeën. Ik vond het een geslaagde middag en was dankbaar dat ik er bij kon zijn. Het was heel gezellig met alle bloggers!

Welke boeken willen jullie graag nog vertaald zien worden naar het Nederlands?
Liefs, Nanouk

Aanwezige bloggers:

Joost van http://nerdygeekyfanboy.com/
Lisanne of Daniëlle van http://ohmybook.nl/
Danique V. van http://adorablebooks.nl/
Desiree van https://dutchnephilim.wordpress.com/
Nanouk van http://www.deleesfabriek.nl/ // http://dutchbookchick.com/
Nynke-Boudien van http://iheartbooks.nl/
Liz van http://www.pluizenbol.nl/
Anneke van http://www.eenlettermeergraag.nl/
Claudia van http://howaboutabook.nl/
Ilse van http://hierschrijftilse.blogspot.nl/

_____________________________________________________________________________________________

John Green – Een weeffout in onze sterren – The Fault in Our Stars

Donderdag 10 juli gaat de film The Fault in Our Stars, naar het gelijknamige boek van John Green, in première in Nederland. De film is gedeeltelijk opgenomen in Amsterdam. Op zich al een fantastische gebeurtenis, maar de afgelopen week ontstond er paniek bij de Gemeente Amsterdam omdat ze het bankje, waarop zich een belangrijke scene afspeelt hadden verwijderd omdat het niet helemaal op en top meer was. Er ontbrak een plank en i.p.v. het eens lekker op te knappen had een gemeente ambtenaar besloten het maar helemaal te verwijderen. Totdat opeens duidelijk werd dat dit toch misschien wel eens een erg belangrijke “bedevaartplaats” zou kunnen worden voor de wereldwijde schare fans van John Green. Dus: zoeken in alle depots en héél snel weer terugplaatsen die bank!

De verdwijning van het bankje werd wereldnieuws. En aangezien Amsterdam een flinke duit hoopt te verdienen aan de fans die op zoek gaan naar het bankje, werd het gerestaureerd en maandag 7 juli weer teruggeplaatst. “Gemiddeld besteedt een Amerikaanse toerist 100 euro per dag. Als er zo’n 300.000 fans naar Amsterdam komen en hier 3 dagen blijven, levert dit de stad 90 miljoen euro en veel werkgelegenheid op. Want de tienermeisjes die hier naartoe komen, gaan hier ook shoppen, drinken koffie en bezoeken een museum”, rekende Simon Brester, filmcoördinator van de stad Amsterdam, eerder uit.

Voor wie het boek nog niet gelezen heeft en nieuwsgierig wordt nu de film er is…. onze webredacteur Marianne heeft het boek in 2012 al gerecenseerd. Klik hier om deze recensie te lezen.

Weefdout in onze sterren bankje   Teruggeplaatst

 

 

 

 

 

 

_______________________________________________________________________________________

23 april 2014 werden de prijzen uitgereikt voor de Dioraphte Jongerenliteratuur Prijs 2014

Het boek “Zeven pogingen om een geliefde te wekken” van Ineke Riem (Arbeiderspers) won de Juryprijs in de categorie Oorspronkelijk Nederlandstalig werk.
Het boek “Tilt” van Michiel Stroink (J.M. Meulenhoff) kreeg de meeste stemmen van de jongeren en won daarmee de Publieksprijs van de Dioraphte Jongerenliteratuur Prijs 2014.
De Juryprijs in de categorie Vertaald ging naar “De verticale man”, vertaald door Pieter van der Drift en geschreven door Davide Longo (De Geus).
De winnaars ontvingen elk € 15.000 aan prijzengeld. Er is 7500 keer gestemd op de Publieksprijs, ruim tweeduizend stemmen meer dan vorig jaar.

Zeven pogingen Tilt Verticale man

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Over De verticale man schrijft de jury: “Het is geen verhaal waar je vrijblijvend mee wegkomt. Je kunt niet als toeschouwer aan de kant blijven staan; het zuigt je mee, het vervreemdt, fascineert, en overrompelt. De verticale man is een ervaring, een boek dat je omver blaast, en je verandert. Er zijn maar weinig schrijvers die zoiets voor elkaar krijgen.”
“Het is een beeldschoon coming of age verhaal over een jonge kwetsbare vrouw die zichzelf verstopt in haar grootouderlijk huis. Een bundel verhalen, die ongelofelijk knap is geconstrueerd en tot in de puntjes klopt, met onvergetelijke personages, een even geraffineerde als originele vorm en een vertelkracht die van de bladzijden spat”, aldus de jury over Zeven pogingen om een geliefde te wekken.

Hier tref je alle recenties van de genomineerde boeken voor de DJP 2014.

DJP2014Dioraphte Jongerenliteratuur Prijs
Het is de vijfde keer dat de Dioraphte Jongerenliteratuur Prijs is uitgereikt. De prijs richt zich op boeken die een brug slaan tussen jeugdliteratuur en de wereld van volwassenen. Vorig jaar ging de prijs in de categorie Oorspronkelijk Nederlandstalig naar Niemand in de stad van Philip Huff. De prijs in de categorie Vertaald én de Publiekprijs gingen naar Een weeffout in onze sterren van John Green, vertaald door Nan Lenders.

 

 

_____________________________________________________________________________________

Tahereh Mafi en Ransom Riggs in het geheim getrouwd

In September stapten Amerikaanse schrijvers Tahereh Mafi en Ransom Riggs in het huwelijksbootje – in het geheim. Op 21 maart nam het koppel de tijd om met hun Nederlandse fans via Skype te praten tijdens een event georganiseerd door BlossomBooks & ClavisBooks voor de release van hun nieuwe boeken Omhulde Stad en Vertrouw Me. Het event werd gehouden in de bioscoopzaal van Pand Noord in Amsterdam en tijdens het binnen gaan beloofde het al een mooie avond te worden.

Bij binnenkomst kreeg iedereen een klein glaasje met roze limonade, waarmee we tijdens het Skype gesprek konden toosten op het gelukkige paar. Om kwart over zes mochten we de bioscoopzaal binnen en konden wij (als redactie van De Leesfabriek) op de eerste rij plaatsnemen (!). De zaal werd helemaal gevuld met enthousiaste dames en een enkele heer die met smart wachtten op het begin van het gesprek. De organisatoren van BlossomBooks en ClavisBooks gaven een welkomstspeech en daarna werd er, eindelijk, verbinding gemaakt met ‘Ransereh’. Na een eerste applaus werd het koppel toegesproken door een diehard fan die speciaal voor deze gelegenheid een mooi woordje had opgeschreven voor het huwelijkspaar.
Na de toost was het tijd voor wat vragen en een van de eerste vragen was natuurlijk:
Q: waarom ben je gaan schrijven?
A: RR – Als schrijver hoef je eigenlijk niet zoveel te doen; je hoeft geen pak aan te doen en soms kun je gewoon de hele dag in je pyjama zitten. Je bent een lange tijd aan het schrijven en dan ga je een paar keer naar buiten om met mensen te praten. TM – of je blijft binnen en praat via het internet met mensen, zoals wij nu doen.

Q: zijn jullie elkaars inspiratie geweest tijdens het schrijven?
A: RR – Tahereh inspireert me altijd, elke dag opnieuw. Toen ik begon met schrijven kende ik haar nog niet, maar toen ik bezig was met het tweede deel (Omhulde Stad) begonnen we elkaar net te leren kennen en ze heeft zeker een invloed op het verhaal gehad.

Een aantal jaar geleden waren Tahereh Mafi en Ransom Riggs ook al in Nederland en toen ontmoetten ze Lauren Hoeve, drijvende kracht achter de blog “Lauren reads YA”, die hun steeds een ‘would you rather’ voorhield. Zij was ook aanwezig bij het event en natuurlijk werd er een nieuwe stelling naar voren gebracht:
Q: Would you rather: have ten duck sized horses or one horse sized duck (10 paarden zo klein als eenden of 1 eend in paarden maat).
A: TM – ten duck sized horses, that’s easy. RR – Ja, want een eend net zo groot als een paard zou best wel beangstigend zijn, maar kleine paardjes zijn schattig. TM – hele kleine baby paardjes, je kan dan zo met ze spelen, aaah wat schattig. Zoiets zou ik echt graag willen. RR – bedankt voor de makkelijke vraag!

Na alle vragen was het tijd om afscheid te nemen van Tahereh Mafi en Ransom Riggs en te beginnen aan het ‘echte’ huwelijksfeest. Er was een prachtige huwelijkstaart, er waren lekkere hapjes en er was natuurlijk de boekverkoop van Vertrouw Me en Omhulde Stad en andere leuke lees-accessoires. Er was een fotohoekje gemaakt waar je samen met feestelijke attributen een polaroid foto kon laten maken om die vervolgens met een mooie tekst in het huwelijksboek te plakken die uiteindelijk opgestuurd zou worden naar het huwelijkspaar. Er werd vrolijk gepraat door alle fans en om negen uur ging iedereen voldaan en snel naar huis om de boeken zo snel mogelijk uit te lezen!

Hugh Mee maakt nog een aantal filmshots waar we de volgende impressie mee samenstelden:

________________________________________________________________________________________

Toine Heijmans in Zeeland – Door Eden van der Moere – 19 februari 2014

SONY DSCSchrijvers praten graag en veel, en dan vooral over zichzelf. Toine Heijmans, geprezen auteur van twee romans en verslaggever bij De Volkskrant, is hierop geen uitzondering. De schrijver reist op woensdag 19 februari 2014 af naar Goes, Zeeland. In boekhandel de Koperen Tuin ontmoet hij tien jongeren van De Leesfabriek. Een aantal van hun, inclusief ondergetekende, hebben enige tijd geleden het manuscript van Heijmans’ tweede roman Pristina gelezen en tijdens deze bijeenkomst, hebben de auteur, de lezers en enkele geïnteresseerden dit boek uitvoerig besproken.

Het gesprek komt eerst een beetje moeilijk op gang. Het is toch altijd wat onwennig; een cirkel van hongerige lezers die smachtend wachten op het prooi, waarvan de honger enigszins stilt wanneer de eregast arriveert vanuit Amsterdam. Om de toch wat geladen spanning te doorbreken, begint eigenaresse van de boekhandel met een inleidende vraag. Dit doorbreekt de stilte en Heijmans, gezeten in een comfortabel ogende fauteuil in het midden van de cirkel, brandt los.

Heijmans praat met een rustige, prettige stem en ondersteunt zijn verhaal met subtiele armgebaren. Hier en daar vertelt hij een grappige anekdote, over zijn reizen die hij gemaakt heeft voor zijn roman Pristina en voor zijn werk als verslaggever. Heijman’s verhalen zijn luchtig, terwijl zijn romans toch iets serieuzer van toon zijn.

De bijeenkomst was opgezet om over Heijman’s onlangs uitgekomen roman Pristina te kunnen praten, met de auteur in levende lijve. Het overgrote deel van de vragen en de gesprekken die hieruit voortvloeien, gaan dan ook over Heijman’s roman. Pristina gaat over een ambtenaar van de Nederlandse overheid, wiens missie het is om illegalen terug in hun eigen land te krijgen – koste wat het kost. Deze loyaliteit aan zijn werk wordt op de proef gesteld wanneer hij de jonge Irin Past helpt haar identiteit te vinden.

PristinaDe auteur vertelt rustig over de inspiratie die geleid heeft tot het schrijven van Pristina: het vreemdelingenbeleid van Nederland, het heel nauwkeurig inzoomen op twee personen die op het eerste gezicht niet meer van elkaar konden verschillen en de setting van de roman. Het inzoomen op twee personages, vertelt Heijmans, is heel belangrijk. Net zoals in zijn debuutroman, Op Zee, kent zijn tweede roman ook maar weinig hoofdpersonages. Volgens Heijmans met opzet. De personages staan in het middelpunt van zijn romans en de gebeurtenissen dienen de figuren. Heijmans’ onmiskenbare liefde voor zijn personages wordt steeds duidelijker naarmate hij over meer over ze praat. Zijn gebaren worden geanimeerder en de lome glimlach die de gehele avond op zijn gezicht staat, wordt steeds breder. “Je moet je personages goed kennen,” zegt de auteur. “Na een tijdje moet je het gevoel hebben dat ze naast je aan tafel kunnen gaan zitten.”.

De auteur kent zijn personages door en door, dat is kristalhelder, maar de hoofdrolspelers is niet het enigste wat Heijmans graag door en door kent. Door zijn werk voor De Volkskrant, is Heijmans bekend met het vreemdelingenbeleid in Nederland en ook in het buitenland. Hij reist veel, kent veel mensen en weet deze slim om te zetten in een roman. “Dat vindt ik belangrijk,” aldus Heijmans. “Ik wil weten waar ik over schrijf. Die voorkennis is essentieel.”. Met Pristina geeft de auteur ons een kijkje in een wereld waar we allemaal vanaf weten, maar waar slechts weinigen echt een beeld bij kunnen vormen. De vaak keiharde wereld waar vreemdelingen mee kampen, heeft Heijmans van dichtbij gezien. “Het is grappig,” zegt de auteur. “Zolang de vreemdelingen anoniem zijn, vinden we het niet erg dat ze het land uitgezet worden. Maar zodra we de personen kennen, wanneer ze je buren worden, of wanneer hun kinderen in het voetbalteam van jouw zoontje spelen, dan willen we opeens niet meer dat weggaan.” Anonimiteit speelt een grote rol hierin. De vreemdelingen moeten een gezicht hebben, voordat we pas echt om hun lot gaan geven.

SONY DSCWanneer één van de aanwezigen vraagt naar Heijmans’ literaire toekomstplannen, is de auteur terughoudend. “Ideeën zijn er natuurlijk altijd, maar Pristina moet eerst even losweken,” zegt hij. “Ik moet eerst dit project afsluiten, voordat ik pas echt weer verder kan met het volgende.” Heijmans vergelijkt dit “losweken” met een kind dat het ouderlijk huis verlaat om op kamers te gaan. “Het duurt even om het los te laten.”. De auteur lacht: “Misschien ga ik wel een kinderboek schrijven. Ik heb het mijn kinderen eens beloofd.”.

Schrijvers praten graag over zichzelf, maar in het geval van Heijmans nemen we dit voor lief. De reden dat auteurs veel over zichzelf en hun schrijverschap praten, is dat zij zoveel tijd doorbrengen als fictieve figuren en dolgelukkig zijn als ze over iemand anders mogen vertellen dan hun personages. Zo ook Heijmans, die zijn personages uitstekend gediend heeft, maar voor wie het nu tijd is om weer zichzelf te zijn.

____________________________________________________________________________

Winnares prijs van landelijke Leesfabriek in Goes

Sanne Goes 3Saskia Otten, leerlinge van het Ostrea Lyceum in Goes is de winnares van maar liefst 22 boeken. Deze boeken zijn geschreven door alle auteurs die aanwezig waren op de landelijke Dag van de Literatuur. De actie is georganiseerd door De Leesfabriek, een nieuw initiatief voor lezende jongeren van 15 tot 25 jaar. De Leesfabriek is een online platform waarop je recensies en meningen kunt vinden over nieuwe en oude boeken. Alles draait om het plezier van het lezen. Ook in Goes gaat men aan de slag met de Leesfabriek. Een mooie samenwerking tussen de Bibliotheek Oosterschelde, het Pontes Goese Lyceum en de Goese boekhandels Het Paard van Troje en De Koperen tuin. Vandaag, 25 april, heeft Saskia op haar school de prijs uit handen gekregen van Liesbeth de Vaal van het Ostrea en Anthoni Fierloos van Het paard van Troje. Het is duidelijk dat Saskia zich de komende vakantie niet hoeft te vervelen.

_________________________________________________________________________

Sfeerverslag Dioraphte Jongerenliteratuur Prijs 2013
door Sandra Bouten

WINNAARS:
Oorspronkelijk Nederlandstalige boek:
Huff_100[1]Niemand
Niemand in de stad – Philip Huff (De bezige Bij)

Beste vertaalde boek:
Een weeffout in onze sterren – John Green (Lemniscaat)
Vertaald door Nan Lenders

Publieksprijs:
Een weeffout in onze sterren – John Green (Lemniscaat)
Vertaald door Nan Lenders

Op 16 april 2013 komt de top van de jongerenliteratuur samen in de Hogeschool van de Journalistiek in Utrecht. Auteurs, uitgevers en studenten komen bij elkaar voor de prijsuitreiking van de Dioraphte Jongeren literatuur Prijs 2013. Deze prijs, ook wel de DJP genoemd, is de enige prijs voor boeken voor jongeren. Voor boeken die geen jeugdliteratuur zijn, maar ook geen literatuur louter voor volwassenen. Deze prijs is voor boeken die proberen een brug te slaan tussen deze twee.

De middag werd ingeleid door een College Tour. Een College Tour is een interview met verschillende oud-studenten van de Hogeschool voor Journalistiek Utrecht. In dit geval waren de geïnterviewden Murat Isik, Anne-Gine Goemans en Joris van Casteren. Al snel blijkt in de discussie die ontstaat, dat er een groot verschil is in de aanpak tussen de drie panelleden. Joris van Casteren, een journalistiek schrijver bv. van het boek Lelystad, doet veel research en schrijft vooral waarheidsgetrouw. Anne-Gine Goemans, winnaar van de Publieksprijs vorig jaar met het boek Glijvlucht, doet veel journalistiek onderzoek om vervolgens haar eigen draai aan het verhaal te geven. Ze probeert het verhaal eigen te maken. Murat Isik, auteur van het boek Verloren grond, laat zijn fantasie volledig zijn gang gaan. Hij bedenkt alles, laat echte gebeurtenissen samensmelten en controleert de wereld die hij zelf creëert. Deze verschillen in aanpak leiden tot een interessante discussie over fictie en non-fictie, waar helaas te weinig tijd voor was om diep op in te gaan. Toch is de algemene conclusie dat een verhaal vooral als echt ervaren moet worden door de lezer. Als de lezer het boek als echt ervaart, is de missie van deze schrijvers in ieder geval geslaagd.

Dan is het tijd voor de aankondiging van de winnaars. De spanning wordt opgebouwd door gedeeltes van het juryrapport voor te lezen.

De winnaar in de categorie ‘Beste vertaalde boek’ is geworden Een weeffout in onze sterren van John Green (Lemniscaat) en vertaald door Nan Lenders. Dit boek gaat over Hazel, die terminaal ziek is. Zij komt Gus tegen, die een been verloren heeft aan kanker. De jury beschrijft het boek als volgt:

“Het zou het recept kunnen zijn voor de zoveelste tranentrekker: twee tieners met kanker die hun leven zien eindigen en op de valreep verliefd worden, maar John Green komt er moeiteloos mee weg. Een inhoudelijke, rijkgeschakeerde en intelligent geschreven roman met een filosofische ondertoon en hoofdpersonen die onder je huid kruipen. Realistisch, waarachtig, subtiel en humoristisch, Een weeffout in onze sterren heeft het allemaal. Een weeffout in onze sterren is een onvergetelijk boek dat je snoeihard raakt.”

De winnaar in de categorie ‘Beste origineel Nederlandstalige boek’ is geworden Niemand in de stad van Philip Huff. Dit boek draait om Philip Hofman, die met 11 vrienden in een studentenhuis woont. Philip stort zich in een roekeloos avontuur, waarmee hij het hele huis en zijn vrienden mee de ondergang in trekt. De motivatie van de jury:

“Liefde, dood, vriendschap, existentialisme, eenzaamheid, kwelling, verleiding – Huffs thematiek is universeel en blijft niet steken bij de schutting van het Weeshuis, maar reikt tot ver daarbuiten. De knap getroffen studentensubcultuur, de perfect beheerste stijl, Huffs verteldrift, zijn humor, de broeierige erotiek, de kwetsbaarheid van zijn personages, de muziek, de precair uitgewerkte groei naar volwassenheid, het groots opgezette drama – dat alles maakt Niemand in de stad tot een ultiem jongerenboek.“

Tenslotte werd de winnaar van de Publieksprijs bekend gemaakt. Ook hier won Een weeffout in onze sterren van John Green. In een kort filmpje liet de schrijver weten erg blij te zijn met het winnen van deze prijs.

De middag werd afgesloten met een borrel, waar in het algemeen in positieve termen over de winnaars gesproken werd. Een terugkerend commentaar was echter dat er geen jongeren in de jury van de Dioraphte Jongerenliteratuur Prijs 2013 zaten, wat toch vrij opvallend is voor een jongerenprijs. Een tip voor volgend jaar!

Ter info:
De Dioraphte Jongerenliteratuur Prijs wordt georganiseerd door Stichting CPNB in samenwerking met CJP en Stichting Lezen. De prijs wordt mede mogelijk gemaakt door Stichting Dioraphte.

___________________________________________________________________

Nominaties Dioraphte Jongerenliteratuurprijs bekend!

Vandaag, 27 maart, werden de tien boeken van de shortlist voor de Dioraphte Jongerenliteratuur Prijs (DJP) 2013 bekend gemaakt. De DJP is de prijs voor het beste jongerenboek van het afgelopen jaar. De jury koos tien titels, waarvan vijf van oorspronkelijk Nederlandse boeken en vijf vertaalde boeken. Vanaf vandaag, tot en met 15 april, kunnen je zelf bepalen welk boek de Publieksprijs verdient. Hiernaast kun je stemmen op jouw favoriete boek van 2012. Dat mag dus ook een ánder boek zijn dan de hier onder genoemde juryboeken, zolang het maar in 2012 verscheen! Op dinsdag 16 april worden tijdens een speciaal programma in Utrecht de twee Juryprijzen (voor Nederlands en vertaald) en jouw Publieksprijs uitgereikt.

 

 

Categorie oorspronkelijk Nederlandstalige boeken:
De verjaardagen – Hanneke Hendrix (De Geus)
Dorst – Esther Gerritsen (De Geus)
Niemand in de stad – Philip Huff (De Bezige Bij)
Paaz – Myrthe van der Meer (The House of Books)
Strak Blauw – Renée van Marissing (Atlas | Contact)

Categorie vertaalde boeken:
De schoenen van mijn broer – Ali Lewis, vertaling Marjet Schumacher (The House of Books)
Een weeffout in onze sterren – John Green, vertaling Nan Lenders (Lemniscaat)
Herinneringen van een denkbeeldig vriendje – Matthew Dicks, vertaling Ineke van Bronswijk (Moon)
Het ware verhaal van het monster Billy Dean – David Almond, vertalingAnnelies Jorna (Querido)
Mr Gwyn – Alessandro Baricco, vertalingManon Smits (De Bezige Bij)

_________________________________________________

Nominaties VSB Poëzieprijs 2013 bekend.
Bericht door Obe Alkema

De nominaties voor de VSB Poëzieprijs zijn bekend. De VSB Poëzieprijs is een van de meest prestigieuze poëzieprijzen in Nederland en wordt toegekend aan de dicht(st)er met de beste bundel van het voorgaande jaar. Aan de prijs is een geldbedrag van 25.000 euro verbonden en een glaskunstwerk van Maria Roosen.

De genomineerden:
H.H. ter Balkt – Vliegtuigmagneet
Luuk Gruwez – Wijvenheide
Ester Naomi Perquin – Celinspecties
Sybren Polet – Virtualia. Teletonen
Menno Wigman – Mijn naam is Legioen

De uitreiking vormt de aftrap van de Poëzieweek 2013. De bekendmaking van de winnaar zal plaatsvinden op 30 januari aanstaande. De komende weken zullen de genomineerde dichters op verschillende plekken in het land te zien en horen zijn met hun poëzie.

_________________________________________________

Meet and Greet met Helen Vreeswijk op 13 december
Sfeerverslag door Aukje Hefting en Inge van Werven

Vol spanning zaten we donderdagmiddag in de trein. Met de boeken van Helen Vreeswijk bij de hand haalden we de interviewkaartjes telkens uit de tas om het nog éventjes over te lezen. Station Utrecht naderde steeds sneller en voor we het wisten stonden we op een overvol station. Toen gingen we met z’n allen naar de bestemming, een kelder van een restaurant. Na lang zoeken en heen en weer lopen waren we eindelijk binnen. We werden hartelijk ontvangen door Helen Vreeswijk zelf. Na heel wat mensen een hand te hebben gegeven kregen we een hapje en een drankje. Het was een gezellige ‘kelder’ met her en der tafeltjes en sfeervolle verlichting. En druk! Wat het natuurlijk alleen maar leuker maakte, maar ook spannender.Vervolgens begon het buffet, wat heerlijk was. Om half 9 werd het programma geopend, er werden wat vragen gesteld aan mevrouw Vreeswijk, het 300.000e boek werd uitgereikt en er werd gepraat over haar áller nieuwste boek (komt uit in mei 2013!) genaamd ‘Promille’. Toen, rond een 9 uur waren wij aan de beurt met ons interview. De sfeer was goed, Helen Vreeswijk gaf leuke antwoorden en we hebben nu echt het gevoel dat we iets aan het interview hebben gehad. Check het YouTube filmpje! De avond was extra sfeervol door de muziek van de jongens van Lieve Bertha, de publiekswinnaar de Grote Popprijs van Nederland! En wat natuurlijk ook leuk was voor de fans: een goodiebag krijgen! Met een poster, een flesje water, folder en nog wat dingen. En rond 11 uur weer terug naar de trein, vol van de avond en nog druk na pratend over alles. Al met al een hele feestelijke en geslaagde avond! De Leesfabriek was er ook weer bij!

_________________________________________________

Prozafestival Het Grote Gebeuren: 7 november Karl Ove Knausgård
Sfeerverlag door Maaike de Boer

In Noorwegen heeft hij de status van ´rockster der letteren´, Karl Ove Knausgård (1968). Woensdagavond werd hij door Roald Van Elswijk geïnterviewd tijdens de aftrap van Het Grote Gebeuren. Een prozafestival dat volgend weekend plaatsvindt in Groningen.

Knausgård schreef in twee jaar tijd de zesdelige autobiografie Mijn Strijd – in het Noors Min Kamp. Deze biografie heeft veel stof doen opwaaien. Allereerst vanwege de verwijzing naar Mein Kampf van Adolf Hitler, maar ook omdat hij zijn eigen leven, inclusief dat van zijn familie en vrienden, tot in detail beschrijft. Of ze dat nu leuk vinden of niet. De eerste twee delen, Vader en Liefde, zijn inmiddels in het Nederlands vertaald. Van Elswijk interviewde Knausgård over Mijn Strijd en zijn ambities om deze autobiografie koste wat het kost te schrijven.

Het is iets na acht uur wanneer Knausgård verschijnt in een chique zaal van het Schimmelpenninck Huys in Groningen. Een lange man, met donker haar en een baard. Op het eerste oog een stoere man om te zien. Eenmaal aan de praat blijkt deze stoere verschijning eigenlijk een hele rustige en ietwat onzekere en verlegen man te zijn. Meerdere malen bedankt hij de aanwezige gasten, die vanuit heel Nederland zijn gekomen, dat ze naar hem willen luisteren. Eigenlijk onnodig want het publiek is een en al oor. Bijzonder is het moment waarop Knausgård een stuk uit zijn werk voordraagt in het Noors. Vol passie. Gedurende tien minuten is de zaal muisstil. Het publiek geniet overduidelijk van de ritmische zinnen en de enkele woorden van herkenning. Nadat Knausgård klaar is met voorlezen, wordt hetzelfde fragment nogmaals in het Nederlands voorgedragen door de interviewer. Want hoe mooi het Noors ook klonk, een vertaling was meer dan welkom voor de meesten. Uit het voorgelezen fragment en uit het interviewgesprek blijkt dat je als lezer verrassend veel, misschien zelfs te veel, te weten komt over het leven van Knausgård. Alles heeft hij beschreven. Van zijn onhandigheid tot en met zijn seksleven. In de huidige tijd waarin tegenwoordig alles steeds sneller moet, is het verfrissend om een werk voorbij te zien komen waarin het dagelijkse leven wordt beschreven zonder het te dramatiseren. Wil je meer weten over het leven van Knausgård? Lees dan zijn bijna 3600 pagina’s tellende werk en je zult het gevoel krijgen dat je de schrijver persoonlijk kent.

*De boeken van Karl Ove Knausgård worden in Nederland uitgegeven door uitgeverij De Geus.
* Prozafestival Het Grote Gebeuren vindt plaats op 16, 17 en 18 november in Groningen. Het thema is dit jaar ‘Sterke verhalen’.

_________________________________________________

GEEN DADEN MAAR WOORDEN -Literair festival trakteert Utrecht op prachtige verhalen
Sfeerverslag door Rhea van nder Dong en Liv Krake

Na een succesvolle editie in Rotterdam op 6 oktober streek het literaire Geen Daden Maar Woorden Festival op zaterdag 3 november neer in Utrecht. Met een divers programma, van Kamagurka tot Arthur Japin en Joke van Leeuwen tot Maartje Wortel, is het de derde keer dat het festival hier plaatsvindt. Theater Kikker in de binnenstad was de festivallocatie deze avond met zijtakken naar lunchroom Bigoli, kledingwinkel Daens en de Werfkelder van de Utrechtse Kinderboekenwinkel. Het festival is een must voor boekenliefhebbers, cultuurgekken, beeldpioniers, theaterverslaafden en muziekjunkies. Kortom: een perfect festival voor de Leesfabriek.

Een goed begin
Voor ons begint de avond in de wijnbar van kledingwinkel Daens. Om 20:10 uur wordt hier aanstormend talent Maartje Wortel geïnterviewd en zal ze enkele stukken uit haar werk voorlezen. Maartje schrijft al een tijd en heeft de schrijfwedstrijd WriteNow! in 2007 gewonnen. Ze vertelt over haar boek “Half Mens” en hoe ze hierin haar personages tot in detail omschrijft. Over zichzelf laat ze maar weinig los. Wel over haar broer, hij is tuinman en op zoek naar meer werk, maar over haar zelf zegt ze niet zo veel. Dat vindt ze ook niet belangrijk: het draait volgens haar niet om de schrijver, maar om het verhaal wat geschreven wordt. Ergens heeft ze hier gelijk in, maar Maartje is zelf een personage dat absoluut uitgelicht mag worden. Met haar Frans Bromet-achtige stem weet ze ons een interessant stuk met hier een daar een beetje donkere humor te vertellen. Op het eerste gezicht lijkt ze een beetje ongemakkelijk, maar dat blijkt haar fantastisch nuchtere manier van vertellen te zijn. Maartje is een erg vermakelijke schrijfster en verteller. We verlaten Daens, waar AFKA net haar eerste elektronische toontjes laat horen, om terug te keren naar Theater Kikker.

Gieren van het lachen
Op naar schrijver Ernest van der Kwast in de Grote Zaal,waar we een plaatsje zoeken bovenin de zaal. Op de planken staan nog steeds Auke Hulst & De Meisjes: een afwisselende voorstelling met Nederpop muziek en romanteksten. Omdat we pas tegen het einde van de show binnenkomen, is het voor ons niet een heel interessante waarneming. Misschien omdat we amper wat kunnen zien, we hadden de perfecte plek achter een groteske hangende lamp (perfect voor een huiskamersfeer, maar hier niet heel handig). Of misschien omdat we de clou van het verhaal gemist hebben doordat we slechts enkele nummers en fragmenten gehoord hebben. Na een vlugge ombouwsessie is het tijd voor de lezing van Ernest. Na een goede openingszin (“Als dit al het applaus is wat jullie kunnen geven, dan moet dat nog wat worden vanavond..”) knalt hij direct verder met een stuk tekst over de ontvangst van zijn boek “Mama Tandoori” en hoe hij van zijn uitgever bij elk interview met wie dan ook ‘lekkere’ kip tandoori moest eten en vooral moest benadrukken hoe gek hij hierop was. Een hilarisch stuk tekst hierover is het gevolg dat eindigt in een relaas over het kokhalzen bij de gedachte aan tandoori. Een topboek dus. Hierna vertelt hij een stuk uit zijn nieuwe werk “Giovanna’s Navel”, een boek over de eerste vrouw in bikini. Deze lijkt wat poëtischer te zijn dan “Mama Tandoori”. Van der Kwast weet het op een intrigerende manier te vertellen: je blijft luisteren.

Auteur en/of cabaretier
Na een goed begin met de ietwat rustige Maartje Wortel en de al wat grappigere Ernest van der Kwast, blijven wij in de grote zaal voor een lezing van de hilarische Joke van Leeuwen. Wij zitten op heerlijke stoelen in het voorste stuk van de zaal, dat omgebouwd is tot huiskamer. Dit zorgt voor een leuke, vrije sfeer. Dat wij niet de enigen zijn die dit vinden, bewijst een luisteraar die eens lekker met zijn ogen dicht op zijn zitzak gaat liggen om te genieten van Joke van Leeuwen. En terecht. Als je zoals wij van schrijver naar schrijver hopt, valt je direct op dat alle schrijvers eigenlijk een beetje raar zijn en allemaal heel erg hun eigen ding hebben. De gemiddelde schrijver doet ook niet onder voor een cabaretier. Zo ook Joke van Leeuwen. Ze trakteerde ons, en een hele volle zaal, op een grote variatie aan verhalen, net zo gevarieerd als Van Leeuwen zelf is. Ze schrijft, dicht en tekent voor zowel volwassenen als kinderen. Van Leeuwen heeft enorm veel humor en weet alles zo te brengen dat de hele zaal dubbel ligt. Ze draagt een stuk voor uit haar nieuwe roman Feest van het begin, draagt twee gedichten voor, doet dit inclusief stemmetjes en humor en draagt een stuk voor uit haar kinderboek Toen mijn vader een struik werd. Ze bewijst daarmee hoe geweldig kinderboeken eigenlijk zijn en hoe ongelooflijk veel humor zij zelf heeft. Na een daverend applaus, het publiek is duidelijk vooruitgegaan sinds Ernest Van der Kwast, verlaat ze het podium om plaats te maken voor de volgende hilarische act.
Na het kinderboek van Van Leeuwen blijven we hangen in het kindergenre met het sprookje van Kamagurka. Kamagurka bewijst al wel snel dat dit sprookje absoluut niet voor kinderen is bedoeld. Het sprookje wat hij voor ons opvoerde is een deel van zijn theatervoorstelling Sprook en staat bol van de absurde verhalen, schunnige grappen, grappen die eigenlijk net niet, maar toch weer net wel kunnen en verrassende wendingen. Hij heeft ook veel interactie met het publiek. De luisteraar die lekker op zijn zitzak ligt te luisteren, wordt direct opgemerkt en moet het ontgelden bij het onderwerp ‘waarom mannen eigenlijk tepels hebben’. Eigenlijk alles wat uit Kamagurka’s mond komt, is grappig, hoe leeg, flauw of makkelijk het ook eigenlijk is. Van verdwalen in een bos met twee bomen, konijnen met hazenlippen tot wolven die hun eigen poten opeten; hij brengt het allemaal met verve en zorgt ervoor dat de zaal de gehele 40 minuten dubbel ligt van het lachen.

En zo eindigen wij het festival met goed getrainde lachspieren en een heel voldaan gevoel na een avond met veel variatie, aparte en interessante schrijvers, veel humor en mooie verhalen. Echt zo’n avond waar je blij van wordt. Wanneer is de volgende editie?

_________________________________________________

GEEN DADEN MAAR WOORDEN – ROTTERDAM – 6 OKTOBER 2012
Nog een sfeerverslag door Marianne de Heer Kloots

Zo’n twee weken geleden, de zaterdagavond en -nacht van 6 oktober, was de Rotterdamse Schouwburg heel even dé place to be op literatuurgebied. Het Geen Daden Maar Woorden Festival liet zijn 15e verjaardag niet ongemerkt voorbijgaan. Wat in 1997 begon met een voorleesavond, bedoeld als een soort ‘live-editie’ van het literaire tijdschrift Passionate is nu uitgegroeid tot een soort mega-boekenfeest waar het allang niet meer alleen bij voorlezen blijft. Muzikale theatervoorstellingen, live-optredens, een hele foute 90s-style familiequiz; niet alleen de zalen, maar ook de hal, het café en zelfs de kleedkamers van de Schouwburg werden gevuld, en zoals het een echt festival tegenwoordig betaamt was er veel te veel leuks te doen om álles mee te maken.

Zo zijn bijna alle andere verslagen van dit festival op het internet volledig gevuld met spectaculaire verhalen over Ester Naomi Perquin die een gedicht voordroeg met een paar dansers van het Scapino Ballet en de première van de documentaire Tamelijk gelukkig van Bob den Uyl. Ondertussen zat ondergetekende echter te luisteren naar Tommy Wieringa, die voordroeg uit Dit zijn de namen, zijn nieuwe boek, dat de donderdag ervoor was uitgekomen. En dat was óók heel cool, kan ik vertellen. Speciaal voor de gelegenheid in het kleine Haltheater was namelijk een grote stapel van die Silent Disco-koptelefoons gehuurd, die iedereen in het publiek op kon doen zodat de diepe woorden van heer Wieringa ongestoord je hoofd binnen konden dringen. Een ideale uitvinding, als je het mij vraagt. Oh, en het boek klonk ook best wel goed.

Een tijdje later heb ik me even achterin in een zaaltje verderop genesteld om me een uur lang bitterballen laten voeren door een charmante serveerster, ondertussen kijkend naar de bezoekers op het podium, die zich gewillig voor schut aan het zetten waren in het kader van de literatuur. Onder leiding van -tikkeltje overenthousiaste- Francesca Wagenaar kwamen niet alleen gewone quiz-vragen langs, maar ook Hints met Boektitels en doe-het-zelf versjes à la Nico Dijkshooron. Hanneke Hendrix (De verjaardagen) was de jury en uiteindelijk gingen twee ontzettend schattige jongetjes van ‘team groen’ en een gedichtje over de vrouw die de bar schoonmaakte ervandoor met de chocoladefondueset.

Verder was er nog een ongelooflijk indrukwekkende rap-poëzie-film-theater-combinatie genaamd ‘Lucy’, een literaire én muzikale Glijvlucht met Anne-Gine Goemans, en ontzettend veel andere combinaties literatuur en muziek. Het bewijst maar weer een buitengewoon goede combinatie te zijn. Ook een verrassende combinatie waren alle prominente boekenmensen en hun moves op de dansvloer na afloop. Ik heb er nogal om kunnen lachen.

In 15 jaar is het Geen Daden Maar Woorden Festival uitgegroeid tot in ieder geval veel meer dan een voorleesavond. Heel hip lezend Nederland komt erop af en je kunt erop rekenen dat het gebouw tot in alle hoeken gevuld zal zijn met literatuur, maar ook muziek, theater, dans, film, poëzie en rap. Nóg meer goed nieuws is dat er na Rotterdam binnenkort ook een editie in Utrecht aankomt. Lijkt dat je wel wat, houd dan 3 november vrij in de agenda. Er zal in ieder geval zeker weer iemand zijn om verslag te doen voor de Leesfabriek!

_________________________________________________

FEESTEN ALSOF WE DE WERELD ERMEE DOEN DOORDRAAIEN
Sfeerverslag door Marianne de Heer Kloots

Amsterdam – Café Noorderlicht – 21:00 ofzo. Boven- en benedenverdieping staan stampvol mensen die er klaar voor zijn. Uitgeverij, collega-schrijvers, familie, Twittervolgers: iedereen is vriend van Willem en iedereen wil Willems boek, Op zwart getiteld, zien worden gepresenteerd. Willem Bosch (1986) is scenarioschrijver (denk ‘Feuten’, ‘Van God Los’), maar in zijn jongensdroom ook vooral romanschrijver. Een droom die op het punt staat uit te komen. En man, wat is het goed gelukt. De filmrechten zijn al weg voordat het boek fatsoenlijk in de winkels ligt. Voor een goed bedrag ook. Er valt zeker wat te vieren. “Zeg ik tegen de uitgever: doe ik mijn helft in de bar, doen jullie dat ook.” Het dak kan eraf.

Over het boek dan: de wereld stopt met draaien op 3 augustus 2010. In Nederland is het voor altijd stikdonker, in Amerika sterft men aan huidkanker en vluchtpogingen naar Europa. Amsterdamse geschiedenisleraar Bram van der Stok is de enige die zich niet lijkt aan te kunnen passen; pakt zijn spullen en gaat ervandoor. Hoe komt zó’n verhaal nou tot stand. Blijkt dus best een serieuze achtergrond te hebben. 3 augustus is de datum waarop Willems moeder verongelukte in Afrika. Daar begon het mee; Willem schreef een zin op, zonder te weten wat daar verder mee ging gebeuren: “De wereld stopt met draaien op 3 augustus 2010.”

“Maar tijdens het schrijven veranderde Afrika in Zuid-Amerika, de dood werd toch maar een ernstige ziekte, de jonge hoofdpersoon een oude man..” Et cetera, totdat het hele rouwproces er eigenlijk uit was. “Tegen die tijd moest het met mij dus ook wel beter zijn gegaan”, concludeert Willem. De eerste zin is ter herinnering blijven staan: ‘De wereld stopt met draaien op 3 augustus 2010’ is terug te vinden op pagina 13, het begin van hoofdstuk 1.

In Café Noorderlicht wordt het publiek vermaakt met spectaculaire optredens van o.a. een briljante man met een ukelele, rapgroep ‘Zwart licht’ (lekker toepasselijk), en als klapper op de kersen-slagroomtaart: Willems vader. Iedereen geniet van Willems vader. “@WillemBosch is een baas. Maar je hebt altijd baas boven baas, en dat is z’n pa”, schrijft Jeroen Weghs op Twitter. Volkomen mee eens. Willems vader citeert hilarische fragmenten uit een dagboek van 11-jarige Willem. Zat toen ook al barstensvol schrijverstalent, wordt ons maar weer eens ingewreven. “48% van z’n moeder, 52% van zichzelf”, volgens vader Bosch.

De rest van de avond wordt nog even flink doorgevierd. Het is gezellig. Zo rond middernacht neem ikzelf de laatste pont naar Amsterdam-Centrum, alleen om me de rest van de nacht terug te trekken in een donker hostel op De Wallen; met het lampje van mijn mobiel lezen in mijn verse (en gesigneerde!) exemplaar van Op zwart totdat het licht wordt. Ik zeg alvast: kopen die handel. Iedereen lezen. Over een paar dagen schrijf ik een lovende recensie.

Op zwart ligt vanaf vandaag (26 september) in de boekhandels. Als je nog niet overtuigd bent, lees je hier een voorpublicatie.

_________________________________________________

UITREIKING INKTAAP 2012

Maandag 12 maart omstreeks 11 uur ’s morgens werd muziek- en congrescentrum ‘De Doelen’ in Rotterdam bevolkt door zo’n 1100 scholieren, met allen één ding gemeenschappelijk: een vurige mening over welke schrijver het verdient zich een paar uur later de winnaar van de Inktaap 2012 te mogen noemen. De winnaar wordt gekozen door een jury van ruim 130 scholen in Nederland, Vlaanderen, Suriname en Curaçao, waar gehele klassen de genomineerde boeken in de les behandeld hebben, of geselecteerde groepjes fanatiekelingen zich daar zelfstandig mee bezig hebben gehouden. Uit iedere school is één boek als winnaar naar voren gekomen, maar welk boek is het meest gekozen, wie wint dit jaar de Inktaap? Annemieke, Marianne en Wessel van De Leesfabriek waren erbij om de meningen onder scholieren te peilen, verslag te doen van de activiteiten die plaatsvonden, en uiteindelijk natuurlijk de uitreiking bij te wonen!

Opening
Aan het enthousiasme van de presentatoren zal het in ieder geval niet ontbreken. Springend, huppelend, dansend (Wessel:’ze stuiterden samen het podium op’) komen Isolde Hallensleben en Stijn Meuris het podium op om deze spannende dag te openen en de drie genomineerden voor te stellen. Deze elfde editie van de Inktaap maken Yves Petry (met ‘De Maagd Marino’), Margriet de Moor (met ‘De schilder en het meisje’) en David van Reybrouck (met ‘Congo’) kans op de grote prijs. Om te voorkomen dat wij als jeugdig publiek in slaap vallen door een overdosis aan boekengepraat zijn er tussendoor optredens van de band Flux en de humoristische dichter Stijn Vranken. Verder is er een programma van talkshows met schrijvers en literaire leerling- en vakjurydebatten, voordat aan het eind van de dag de winnaar bekendgemaakt zal worden.

Auteurs op de bank
Tijdens de talkshows is er de mogelijkheid voor leerlingen om de schrijvers vragen te stellen, zoals of zij wel eens iets van zichzelf in hun karakters verwerken. Yves Petry zegt van wel: “Een slechte karaktertrek bijvoorbeeld. Die wordt in het echte leven gecompenseerd door veel betere karaktertrekken, maar die laat ik in een boek dan weg.” Ook Magriet de Moor leeft zich erg in in haar personages: “Als een personage er volledig van overtuigd is dat een persoon vermoord moet worden, moet je dat als schrijver ook zijn. Anders kun je niet schrijven.”

Recensentengesprek
Van de twee recensenten was de een al wat oudere (Nederlander) en de ander een wat jongere (Belg). Het was opvallend om te zien hoe ze elkaar, ondanks dat het ‘collega’s’ waren, bijna aan leken te vallen. Moest de Nederlander wel 150 boeken lezen per jaar voor zijn werk dan kreeg de ander 350 boeken op zijn deurmat gelegd. Had de Belg een bepaalde manier van het uitkiezen van goede boeken dan deed de Nederlander dat op een hele andere manier. Onze gastheer wist beide mannen in het gareel te houden door over te schakelen op de vragen vanuit het publiek maar ik kon me zo voorstellen dat de beide heren het uiterst onprettig vonden om tegen elkaar aangedrukt te worden op een 1,5 persoon stoel.

Scholierendebatten
Voor de middelbare scholieren is er een heel programma. Zo zien we een (mini) tentoonstelling met door de boeken geïnspireerd werk, door de jongeren zelf gemaakt. Ook worden er debatten gehouden en mogen de scholieren strijden om de eer van beste debater én het boek van Sidney Vollmer, ‘Alles ruikt naar Chocola’. Vollmer zit zelf in de jury en samen met Elsbeth Etty en Esther van Dijk horen ze de jongeren aan, of ze briljante onzin ofwel literaire kritiek verkopen. De emoties lopen hoog op bij ‘De maagd Marino’. De stelling is: ‘De moordscène had aan het eind van het boek moeten plaatsvinden.’ Daar lopen de meningen over uiteen. Zo beweert Charlotte dat je doordat de scène aan het begin plaatsvindt, direct het boek in wordt gezogen en je blijft lezen omdat je overal achter wilt komen. Maar hiertegenover staat Marvin die vindt dat de climax al vergeven is en het boek hierdoor wat teleurstellend vindt.

In de pauze spraken we onder andere Riana en Veerle van het Kadinsky College in Nijmegen. Zij hebben zojuist de vakjurydebatten bijgewoond, maar zijn daar niet zo enthousiast over. “Er waren verschillende jury’s van literatuurprijzen, die praatten een beetje over hoe ze tot hun keuze gekomen waren. Het ging bij mij het ene oor in, het andere weer uit.” Over de boeken hebben zij een programma op school gevolgd, waaruit ‘De schilder en het meisje’ als winnaar is gekomen. “Daar zat het meeste verhaal in, de twee verhaallijnen werkten goed samen.” De Maagd Marino hebben zij ook gelezen, maar viel tegen. Riana: “Na het eerste hoofdstuk hield het eigenlijk op voor mij. De schrijfstijl is wel goed, maar het mist voor mij de spanning.”

Sfeer
De leerlingen waren overigens uiterst enthousiast. Mijn verwachtingen waren dat driekwart van de leerlingen dit gebruikte om een dagje van school te zijn en de boeken helemaal niet hadden gelezen, maar iedere leerling leek alle boeken vol plezier te hebben gelezen.
De sfeer tussen iedereen was enorm gezellig. Vrolijk liepen leerlingen door elkaar heen om praatjes te maken. Iedere openingszin kon over de boeken gaan omdat haast iedereen de boeken had gelezen. Het voelde gewoon ontspannen aan, alsof iedereen hier was om te genieten van een dagje luisteren naar mensen die verstand hadden van wat ze aan het doen waren.

Scholieren
De meeste leerlingen lezen in hun vrije tijd dan ook vooral spannende boeken en niet zoveel literatuur. Zoals Jelle, Isaac en Kamiel uit Kalmthout. “Ik lees ook bijna alleen maar in het Engels eigenlijk, en dan vooral fantasy zoals de boeken van Eoin Colfer en Christopher Paolini. Ook de boeken van Dan Brown vind ik spannend,” aldus Isaac. De Inktaap-boeken zouden zij alledrie niet zelf zijn gaan lezen, maar op school hebben zij dan toch gekozen voor Congo, vanwege de bijzondere personen die erin worden beschreven.

Het enthousiasme is groot bij de scholieren. Ik spreek voornamelijk Vlaamse jongeren die allemaal op het boek Congo hebben gestemd. “We hebben zelfs badges gemaakt waarop staat dat we fan van van Reybroucks boek zijn,” zegt de 19-jarige Bram uit Antwerpen. Hij vertelt dat ze van de leraar alleen de eerste 200 bladzijdes hoefden te lezen, want zegt hij: “Heb je al gezien hoe dik het boek is?!” Ter demonstratie wordt Congo geshowd en het is inderdaad een dikke pil. Maar, zegt Bram, “ik heb hem helemaal uitgelezen want het was superspannend.”
Natuurlijk zijn er ook de enthousiastelingen, zoals de leerlingen van het Goese Lyceum, die dit jaar al voor de derde keer bij de Inktaap zijn. Zij hebben zojuist meegedaan aan een leerlingendebat, waarin zij over stellingen hebben gediscussieerd zoals “De ooggetuigen in Congo maken het verhaal geloofwaardiger.” Elisabet was het hier niet mee eens en kon dat zo goed verdedigen, dat zij als winnaar van het debat gekozen werd. Op het Goese Lyceum werden de boeken van de Inktaap niet in de klas besproken, maar is een select groepje literatuurfanaten tijdens enkele vergaderingen bij elkaar gekomen. “Dat werkt geloof ik wel beter”, volgens Iris, “zo weet je in ieder geval zeker dat iedereen die meedoet gemotiveerd is.” Na de vele besprekingen hebben zij uiteindelijk ‘De maagd Marino’ als winnaar gekozen. “Dat verhaal greep me vanaf de eerste bladzijde, ik hoefde er niet in te komen. Dat is belangrijk voor een boek,” zegt Elisabet.

Uitreiking
Zo had elk boek wel voor- en tegenstanders, maar aan het eind van de dag bleek welk van de drie toch de meeste stemmen voor zich wist te winnen. Een lange rij schoolvertegenwoordigers vormde zich naar het podium toe, allemaal mochten ze hun winnaar in de microfoon schreeuwen. Na een tijdje viel het al op dat ‘Congo’ en ‘De maagd Marino’ wel opmerkelijk vaak genoemd werden. Uiteindelijk werd via een fancy grafiekje op het grote scherm de winnaar bekend gemaakt: Yves Petry heeft met ‘De maagd Marino’ nu naast de Libris Literatuurprijs ook de Inktaap op zijn naam staan! En dat bleek niet onterecht: na afloop bleven nog honderd leerlingen in de rij staan om hun exemplaar van dat boek te laten signeren.