Toen ik klein was, liet ik per ongeluk de Tweety-ballon van mijn broer uit het raam vliegen. Het was zo’n leuke heliumballon, dus we konden hem nog minutenlang zien wegzweven. Ik hoef het bijna niet te zeggen, maar hij heeft het me natuurlijk nooit vergeven. Na het lezen van Lieve Emmie Blue realiseer ik me pas welke fout ik echt heb begaan: ik had, net als Emmie, een briefje aan de ballon moeten hangen. Dan had ik nu misschien ook...

Het is een van de meest vernietigende gebeurtenissen die je kan overkomen: een lawine. Alleen het idee al geeft mij de neiging om drie extra truien aan te trekken – al zal dat me niet helpen tegen de ongelofelijke kracht. In Een voor een schetst Ruth Ware een situatie die nog enger is. Het is niet eng genoeg dat de een groep door een lawine ingesloten wordt. Het is niet eng genoeg dat er geen bereik is en dat de...

Er zijn veel zaken die wij lezers met elkaar gemeen hebben. Toch zijn er ook veel meningsverschillen, waarover het bookternet uitgebreid kan discussiëren. Eén van deze betreft het maken van aantekeningen in boeken. Persoonlijk ben ik fanatiek, ferm, gedecideerd team ‘mijn boeken moeten netjes blanco blijven.’ Tot nu. Al twee keer eerder las en recenseerde ik een boek van Deborah Levy, waaronder Dingen die ik niet wil weten, de donkerblauwe voorganger van dit knalgele boek: De prijs van het bestaan....

We kennen allemaal de uitdrukking ‘hoop doet leven’. Dit heeft meerdere interpretaties: zorgt hoop ervoor dat dingen gebeuren, of houdt hoop mensen op de been? Het tweede is het geval voor Mallory Cook. Na jaren haar echtgenoot Duncan ondersteund te hebben terwijl hij zijn bedrijf van de grond te krijgen, besluit hij naar New York te verhuizen. Ver weg van hun huisje in Australië… en ver weg van hun zoon Harry. Toch denkt Mallory dat haar leven zich zal beteren:...

“Ik had de opdracht gekregen om mijn gedachten hardop uit te spreken en niet alleen in mijn hoofd, maar ik besloot ze op te schrijven. (…) Wat uit de pen kwam en op de bladzijde belandde was zo’n beetje alles wat ik niet wilde weten.” Als fervent lezers zijn wij allemaal het één en ander verschuldigd aan schrijvers. Zij geven ons boeken om mee te huilen, te lachen, te schreeuwen en van te genieten. Ik vraag me nog wel eens ongelovig...

Over het algemeen vind ik mezelf best een natuurmens. Ik geniet ervan te wandelen, te kamperen en ik ben niet bang voor modder of insecten. Toch zie ik mezelf ook vooral als iemand van de 21e eeuw. Ik kan me niet voorstellen te moeten leven zonder het comfort van een warme douche, het gemak van supermarkten, of de luxe van Google Maps. In prehistorische omstandigheden zou ik niet kunnen overleven. Dit is precies de achtergrond tegen welke De beer zich...

Om zich goed voor te bereiden op het schrijven van dit tweede deel van de geplande vier, verbleef schrijfster Kate Mosse (1961) een tijdje op het Spui in Amsterdam. ’s Ochtends, om de drukte te vermijden, ging ze wandelen. Het verhaal speelde zich, terwijl ze door het decor heen liep, af in haar hoofd. Vervolgens keerde ze terug naar het Spui om het allemaal op papier te zetten. De resulterende roman Stad van Tranen noemt zij zelf een liefdesbrief aan...

Lisa hier! Tijdens het brainstormen bedacht ik me dat dit eigenlijk het minst goede moment ooit is voor deze serie blogposts. Voor jullie zal het ongetwijfeld hetzelfde zijn, maar sinds een paar maanden bestaat mijn typische dag niet meer. Waar ik destijds ‘s ochtends mijn bed uitrolde om op tijd bij college te kunnen zijn, is mijn persoonlijke collegehal nu slechts een paar meter van mijn bed verwijderd. Vóór maart werden mijn vrije uren opgevuld met sociale activiteiten, maar ook...

Wat hebben Margaret Atwood, Gwyneth Jones en Emily St. John Mandel met elkaar gemeen? Alle drie hebben ze de Arthur C. Clarke-award gewonnen. Klopt: Arthur C. Clarke, de schrijver van 2001: Space Odyssey. St. John Mandel (1979) won deze prijs voor haar vierde boek, Station Elf (in 2015 verschenen bij Atlas Contact). Waar deze doorbraakroman in het genre science fiction valt, gooit de schrijfster het roer om voor haar vijfde roman. Een dapper besluit, om te veranderen van genre net...

Als je eerder iets van de Italiaanse schrijver Paolo Cognetti (1978) hebt gelezen, zal je niet verbaasd zijn dat dit boek een gebergte als centrale locatie heeft. Zonder de top te bereiken speelt zich af in de indrukwekkende bergen van de Himalaya. In de korte duur van slechts 144 pagina’s maakt de hoofdpersoon (vermoedelijk Cognetti zelf) een volledige rondreis door de Himalaya. De manier waarop wordt al vermeld in De acht bergen (De Bezige Bij, 2017). Het werkt zo: boeddhistische...