Vreemd. Dat is het eerste woord dat in me opkomt bij het lezen van dit boek. Niet alleen de zinsconstructies met woorden als ‘enigste’ en ‘niemand niks’ zijn apart, ook het verhaal zelf is ronduit vreemd te noemen. Het verhaal speelt zich af in de Hemeltuin, waar Calamity Leek al zolang ze zich kan herinneren samen met haar zusters woont. De Tuin wordt afgebakend door de Tuinmuur en daarmee wordt Calamity’s leefwereld gescheiden van de Buitenwereld. Binnen de grenzen van...