Daniel Nayeri schrijft in Alles wat verdrietig is, is onwaar een autobiografisch verhaal over zijn jeugd in Iran, het vluchten richting Europa samen met zijn moeder en zus, en het moeilijk aarden in de Verenigde Staten. Mijn eerste indruk van het verhaal is: chaotisch. Nayeri springt van de hak op de tak en mixt verschillende verhaallijnen en herinneringen steeds door elkaar. De schrijfwijze waarvoor hij kiest sluit daar ook exact bij aan: hij is in het boek zelf de verteller die...

Liz Kessler is met Toen de wereld nog van ons was aan haar proefstuk toe als het gaat over boeken over de Tweede Wereldoorlog. Zelf heb ik al meerdere verhalen over dit thema gelezen. Op de een of andere manier intrigeren de gebeurtenissen van 1938-1945 me enorm. Misschien omdat er zoveel geleden is, en dat zeker niet vergeten mag worden. Liz Kessler laat ons kennismaken met drie jongeren in 1936. Ze zijn op dat moment eigenlijk nog kinderen, en beste vrienden....

“De druk van haar vingers op de toetsen was de enige manier waarop ze zichzelf en de wereld kon tolereren, maar toch had ze nu geen andere keus dan de Blüthner weg te sturen. Ze vond het vooruitzicht van zijn afwezigheid onverdraaglijk, maar in elk geval wist ze dat het instrument – en haar zoon – misschien veilig zouden zijn.” 1962, Sovjet-Unie. Katja (8) luistert naar de oude bovenbuurman, die elke nacht pianospeelt. Na zijn overlijden krijgt zij de antieke Blüther-piano....